In diverse provincies wordt sinds mei gewerkt aan een enorm wandkleed, getiteld Draden van het Slavernijverleden. Het project, dat tot 30 augustus duurt, beeldt verhalen uit van het Nederlandse slavernijverleden. Aan het kleed, liefst 35 x 2,5 meter groot, is en wordt vooral in bibliotheken, musea, wijkcentra en erfgoedlocaties de laatste hand gelegd.
Het ontwerp van Raul Balai in Noord-Holland is inmiddels voltooid. Op vrijdag 26 juni zijn de werkzaamheden in Museum Betje Wolff in Zuid-Beemster afgerond.
Betje Wolff
Aan dit wandtapijt hebben 12 vrijwilligers meegedaan. Opmerkelijk is dat met het stille protest na meer dan 250 jaar de schrijfster Betje Wolff recht wordt gedaan voor haar opvattingen over slavernij. Zij was in de achttiende eeuw de eerste vrouw die zich in haar literaire werk tegen slavernij verzette.
Maar ook andere deelprojecten zijn in uitvoering gekomen zoals bij landhuis Oud-Amelisweerd (Utrecht), de Museumfabriek (Overijssel), het Zeeuws Museum (Zeeland), de Lakenhal Leiden (Zuid-Holland), TextielMuseum Tilburg (Noord-Brabant) en het Limburgs Museum (Limburg).
Veranderend inzicht
Achtergrond is de veranderende kijk op het slavernijverleden zoals dat naar voren wordt gebracht door het kabinet Jetten, de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema en koning Willem-Alexander: “We kunnen het verleden niet herschrijven. Wel kunnen we samen proberen ermee in het reine te komen. Dat geldt ook voor het koloniale verleden”.
Het project Draden van het Slavernijverleden geeft een concreet voorbeeld van deze gedachte. De voorbije jaren zijn verschillende publicaties verschenen die een nieuw licht werpen op wat in geschiedenisboeken bekend staat als De Gouden Eeuw.
Foto boven: Ontwerp TextielMuseum Tilburg.
Tweede foto: Museum Betje Wolff, Zuid-Beemster.
Foto onder: Ontwerp Akerk, Groningen.