De website van Peter R. de Vries, de dansende banaan van Hyves of het coronadashboard. Stuk voor stuk zijn ze van betekenis geweest voor veel mensen en soms zelfs een sterk symbool van ons land in een bepaalde tijd. Erfgoedpartijen lopen bij het archiveren van internetsites echter tegen problemen op. Om die op te lossen kondigt demissionair minister Gouke Moes (OCW) verbetering van de regelgeving aan
Net als kranten van vroeger, archieven uit de oorlog en belangrijke tv-uitzendingen, wil het kabinet Schoof dat digitaal erfgoed bewaard en toegankelijk blijft. Toch gaat die nu soms verloren.
Moes: “Bij erfgoed denk je snel aan oude boeken, gebouwen of spullen die je vast kunt houden. We weten allemaal hoe belangrijk het is daar zuinig op te zijn. Nu ons leven zich voor een steeds groter deel in de digitale wereld afspeelt, wordt het tijd om ook daarvoor goed te regelen dat we belangrijke dingen bewaren”.
Naar goede wettelijke grondslag
Volgens het Nationaal Archief, het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid en de Nationale Bibliotheek KB is archiveren van digitaal erfgoed technisch mogelijk. Maar de partijen lopen in de praktijk tegen belemmeringen aan. Zo moeten ze nu nog toestemming vragen aan alle betrokkenen rond een website, en weten ze juridisch gezien niet waar ze aan toe zijn. Reden waarom minister Moes een goede wettelijke grondslag wil regelen. Omringende landen hebben die al.
Rapport
Hoe het precies moet, is overigens nog niet duidelijk. Er ligt een uitgebreid rapport op basis waarvan de voorbereidingen voor het wetstraject volgend jaar in gang worden gezet.
Wat bijvoorbeeld uitgezocht moet worden is wie straks digitaal erfgoed mag archiveren, welke bronnen daarvoor in aanmerking komen en hoe je dat goed vastlegt. Het lijkt logisch dat het in elk geval websites zijn die eindigen op .nl, maar als je die alleen doet, mis je domeinnamen eindigend op .frl (fryslân) of .amsterdam.
Hoe de wettelijke grondslag eruit gaat zien wordt verder onderzocht en uitgewerkt. Planning is dat de verbeterde wetgeving over vier jaar klaar moet zijn. In de tussentijd kunnen archiefpartijen op de huidige beperkte schaal aan webarchivering blijven doen.
Foto’s: Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid is een van de partijen die meepraten over verbetering van de regelgeving voor de archivering van digitaal erfgoed (foto onder Jorrit Lousberg).